رفتن به محتوا رفتن به نوار کناری رفتن به فوتر

برچسب: شیما بهره‌مند

گورسپاری رسمی؛ با مراد فرهادپور در درباره اشباح هدایت

قبل از هر چیز باید بگویم که من نه قصد دارم و نه صلاحیتش را که درباره ارزش ادبی آثار هدایت حرف بزنم… لیکن از آن‌رو درباره هدایت سخن می‌گویم که او صرفا یک نویسنده نیست، بلکه به‌نحوی سایه سنگین شبح و یا بهتر بگویم اشباحش هنوز بر دوش ما و بر دوش فرهنگ ما…

ادامه مطلب

معجزه هدایت و انکارِ قاسم هاشمی‌نژاد / شیما بهره‌مند

وقت آن رسیده است که از جدالِ تاریخی دوگانه «ادبیات قصه‌پرداز» و «ادبیات متعهد یا سیاسی» دست برداریم و از نو بپردازیم به بازخوانی و کشف تاریخ ادبیات معاصرمان، با تکیه‌بر مفاهیم و نظریات نو. این رویکرد دوگانه‌ساز به ادبیات که با هم‌نوایی اهل ادبیات دست‌کم از دهه هفتاد نواختن گرفت و رفته‌رفته به اکتاو…

ادامه مطلب

نگاهی متفاوت به جلال؛ حرمت‌شکنیِ آل‌احمد / شیما بهره‌مند

نقطه عزیمت انتقاد از جلال آل‌احمد در سالیان اخیر، جداسازی او از روایت بوده است. اینکه غالب نقدهای تندوتیز به جلال، شخصیتِ متناقض، افکار، کنش سیاسی و در یک کلام، آل‌احمد منهای داستان‌هایش را نشانه رفته‌اند شاهدی است بر این مدعا.

ادامه مطلب

مسئله «شناخت»، ابراهیم گلستان و ادبیات ما

«قصه‌نویسی برای گور ‌پدرتان نگفتن است، برای شناختن و شناساندن است.» ابراهیم گلستان در جایی از کتاب «از روزگار رفته»١، از دوران کودکی و خاطراتش حرف به‌میان می‌آورد. اینکه چرا در اغلب داستان‌هایش میلی به بازگشت به دوران کودکی دیده می‌شود. گلستان در مقامِ پاسخ دوگانه‌ای را پیش می‌کشد که سختْ به کارِ مخمصه ادبیات…

ادامه مطلب

در نسبتِ مفهوم «جنوب» با ادبیات جهانی

ویلیام فاکنر بانیِ یکی از بزرگ‌ترین انقلاب‌ها در جهانِ ادبیات است. در فضایی مجرد، فضای ادبی جهانی که مفهومی است فرضی برای ردیابی تاریخ ادبیات دیگری: تاریخ غیرملی رخدادهای ادبی و روایت قیام‌ها و انقلاب‌هایی که در این جهان نامرئی پدید آمده‌اند. پاسکال کازانووا این فضا را به «جمهوری جهانی ادبیات» ١ تعبیر می‌کند، که…

ادامه مطلب

درآمدی بر یک نشست / حتما حکایتی دارد این تعویق! / شیما بهره‌مند

«ادبیات چیزی نیست جز به‌خاطر سپردن.» این باورِ کورش اسدی بود. «این حرف من نیست، ولی در درستی آن سر مویی تردید ندارم.» او در مقاله‌ای با عنوان «صخره‌های باستانی» در «کتابتِ روایت» به‌قول خودش «شرحی در ستایش داستان قدیم» می‌نویسد و نخست بر سر یکی از قدیم‌ترین نثرهای فارسی درنگ می‌کند: «یادگار زریران» و…

ادامه مطلب

جلال آل‌احمد، پنجاه‌سال پس از سنگی‌بر‌گوری

جلال آل‌احمد چنان‌که در «سنگی‌بر‌‌گوری» نوشته است زندگی می‌کند تا بنویسد. برای آل‌احمد تنها «نوشتن» معتبر است، این است که در مقدمه «زن‌زیادی» که یک‌دهه قبل از «سنگی‌بر‌گوری» منتشر شد، از تعهد نویسنده به زبان و کلام می‌نویسد و با تشبث به رساله پولس تلویحا خودش را با مسیح قیاس می‌کند

ادامه مطلب

نقدهایی بر رمان «بی‌ترسی» نوشته محمدرضا کاتب

«بی ترسی» محمدرضا کاتب، بعد از «خوف» شیوا ارسطویی، دومین رمانی است که با مضمون ترس به انتشار درمی آید. هر نوع نتیجه گیری کلی بر مبنای صرفا انتشار دو کتاب، علی الاصول کار سنجیده ای نیست. اما دست کم می توان تحول مضمون شناسی داستان نویسی را بر مبنای مخرج مشترکی به نام «ترس»…

ادامه مطلب

حاشیه‌ای بر انتشار «آواز کشتگان» ؛ هفته پرفروش آقای براهنی

یک/ اینکه یک رمان ایرانی تنها در دو روز به تعداد تیراژ متوسط هرکتاب در ادبیات داستانی ما بفروشد، از حضور ناگاهِ نوری در فضای همچنان سایه‌روشنِ ادبیات اخیر ما خبر می‌دهد. سرانجام «آواز کشتگانِ» رضا براهنی در روزهای تابستانی و خمود کتاب منتشر شد. رمانی که از پسِ سال‌ها نوشته‌شدن، تنها داستانی در خاطره ما…

ادامه مطلب

گفت‌و‌گو با م.طاهر نوکنده درباره ترجمه‌های اخیرش وضعیت نشر و ژورنالیسم ادبی

آنچه بیش از همه در کارنامه ترجمه‌های م. طاهرنوکنده جلب توجه می‌کند نام‌هایی‌ست که برای مخاطب فارسی‌زبان چندان شناخته‌شده نیستند. از نویسندگانی چون بورخس و چه‌زاره پاوه‌زه که بگذریم، با نگاهی به همین چند مجموعه قصه ایتالیایی که اخیرا با ترجمه نوکنده منتشر شده، در‌می‌یابیم که این مترجم بیش از آنکه دنبال ترجمه آثار نویسندگان…

ادامه مطلب