منتقدین شهر نوازندگان سفید را بهترین کتاب بختیار علی میدانند و البته از ساختار شسته-ورفته و خوشخوان و تعلیق غریب و لطیف و پُرهولوولا و نگرانکنندهی سرتاسری این کتاب، به نسبت دیگر آثار بختیار علی (مثل آخرین انار دنیا و عمویم جمشیدخان) پختگی و پیشرفت عمیقی ملاحظه میشود
