آن همت بلندی که یوسای پرکار نسل طلایی ادبیات آمریکای لاتین در سالهای پایانی عمرش، با علم به اینکه بیماریای لاعلاج دارد، از خود نشان میدهد، نوشتن رمانی است که از هر خودزندگینامهای درونیتر، شخصیتر و استعاریتر باشد، در عین حال بتواند زخمها و جفاهایی را که روح یک ملت بر خود دیده، کالبدشکافی کند.…
