موفقیت در نویسندگی مستلزم داشتن این مهارت است که نویسنده بتواند بیان خود را در خدمت انعکاس صدای شخصی دیگر قرار دهد؛ مهارتی که موجب شد برخی نویسندگان مشهور با داشتن بیانی متمایز در آن تبحر یابند
کارسون مکالرز یکی از بزرگترین نویسندگان آمریکایی قرن بیستم است که آثار درخشانی را در طول عمر پنجاهسالهاش به یادگار گذاشت. مککالرز به گفته تنسی ویلیام نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویس فقید آمریکایی و خالق «باغ وحش شیشهای»، «اتوبوسی به نام هوس» و «گربه روی زیرشیروانی داغ»، «بزرگترین نثرنویسی بود که جنوب به خود دیده است: او…
آشنایی من با عباس معروفی به آخرین سالهای زندگیاش در ایران برمیگردد، زمانی که استادم دکتر آنالیزه قهرمان(بک) دستاندرکار ترجمهی «سمفونی مردگان» و «سال بلوا» و «پیکر فرهاد» به زبان آلمانی بود. در اولین اقامتم در آلمان فرصتی فراهم نشد تا چند خیابان بروم آنطرفتر، کتابفروشی سرای اندیشه و عباس معروفی را، که دوسهسالی بود…
نوشتن از عباس معروفی، نوشتن از قصههایی است، که قهرمانهایشان حرفهای نسلِ مرا با سکوتشان فریاد میزنند. نسلِ من، که پدرانش، که مادرانش، تازه انقلاب را پشت سر گذاشته بودند، تا طعمِ «استقلال- آزادی» را بچشند، با جنگی نابرابر مواجه شدند. آن جنگ، ما را با صدای آژیرهای قرمزش، به دنیایی آورد که همیشه قرمز…
در پنجمین روز از بهار عبوس و کم بارانی که در آنیم، دکتر رضا براهنی پس از سکوتی طولانی که ناشی از دست و پنجه نرم کردن با بیماری خاموش اما مهلک و غمناک فراموشی بود، در دیار غربت درگذشت
آنچه میخوانید گفتگوییست با چینو آچه به که در آن نه فقط ادبیات که سیاست، زندگی و مذهب نیز مورد توجه قرار گرفته و بازتاب آنها در آثار این نویسنده ردیابی شده است
«دراکولا» رمان ترسناکی به سبک گوتیک است که برام استوکر در سال 1897 بهرشته تحریر درآورده. شهرتِ این کتاب به دلیل معرفی شخصیت خونآشام کُنت دراکولا است
سیوچهار سال پس از انتشار «دراکولا»، تاد براونینگ (1962-1882) کارگردان آمریکایی اولین نسخه ناطق سینمایی «درآکولا» را در سال 1931 ساخت تا پس از سی اقتباس سینمایی دیگر، هنوز بهترین اقتباس سینمایی باشد و به یکی از بزرگترین فیلمهای تاریخ سینما، آنطور که راجر ایبرت در کتاب «100 فیلم بزرگ جهان» از آن نام میبرد
نویسنده فراموش نمیشود و اگرچه ممکن است در طی سالهایی دیده نشده یا بازخوانی نشود، اما باز هم از غیابِ خود خارج میشود و در دلِ نسلی که او را نزیسته، درک و بیان و خوانده میشود. این نگاه را میتوانیم درباره تقی مدرسی (1376-1311) با تأکید فراوان بگوییم و بنویسیم.
بهعنوان کسی که در شاخه ادبیات روسی تدریس میکند نمیتوانم به جهان از منظر نمایشنامهها، رمانها، اشعار و داستانهای روسی نپردازم، حتی در برههای که کلیه تولیدات فرهنگی کشور روسیه در اقصانقاط جهان بایکوت میشود. بیشک با توجه به اقدامات وحشیانه روسها در طول جنگ با اوکراین بالاخص کشتار غیرنظامیان در بوچا با این مساله…
بهعنوان کسی که در شاخه ادبیات روسی تدریس میکند نمیتوانم به جهان از منظر نمایشنامهها، رمانها، اشعار و داستانهای روسی نپردازم، حتی در برههای که کلیه تولیدات فرهنگی کشور روسیه در اقصانقاط جهان بایکوت میشود. بیشک با توجه به اقدامات وحشیانه روسها در طول جنگ با اوکراین بالاخص کشتار غیرنظامیان در بوچا با این مساله…
در جوامعی که برای هر سوال فقط یک جواب وجود دارد، پناهگاه کسانی که می خواهند فکر کنند، نوشته های استعاره ای است. ایوان تورگنیف یکی از این افراد است. او یک رمان نویس روسی است که سال تولد و مرگش هم زمان با کارل مارکس است.
نخستین دیدار عاشقانه نورا بارناکل و جیمز جویس در 16 ژوئن 1904 اتفاق افتاد؛ همان روزی که تمامِ رمان هفتصد صفحهای «اولیس» در آن میگذرد. هرچند نورا بعدها هم از خالقِ «اولیس» و خُلقش دلزده بود و هم به زبانِ خشن و مراوداتِ جنسیِ موجود در رمان، نقدهایی داشت؛ بااینحال نورا در جشنِ رونمایی کتاب…
شنیده بودم «اولیس» برترین رمان قرن بیستم است. شنیده بودم محال است بتوان آن را با آنهمه پیچیدگی زبانی ترجمه کرد. شنیده بودم بااینحال، سالها پیش در ایران ترجمه شده
برشت بهعنوان ماتریالیستی تمامعیار قبل از مرگ در نامه به همسرش درباره نحوه کفنودفن خود همه چیز را «مشخص» توضیح میدهد. او به هلنه میگوید پیش از آنکه به گورم بگذارید دشنهای به قلبم فرو کنید تا مبادا زنده باشم و دومین وصیت برشت آن بود که تابوتم را از پولاد محکم بسازید چون دلم…
نویسندگان کمی توانستهاند افسار تخیل عامه را، به اندازۀ ویرجینیا وولف، محکم در دست بگیرند. او در زمانهای میزیست که، با استعانت از کلمات ملکه ویکتوریا، هنوز به زنان به چشمِ انیسومونس مردها نگریسته میشد
یکصد سال از انتشار «اولیس» شاهکار جیمز جویس میگذرد. درست در همان زمانی که ما اولین قدم جدی را در داستاننویسی نوین برداشتیم. در این قرنی که بر این کتاب گذشته، همواره مایه بحث نویسندگان و منتقدان بوده، ستایشگران آن بسیارند و کم هم نیستند آنهایی که آن را نمیپسندند، یکی وی.اس. نایپل، برنده نوبل…
در طول تاریخ هفتادهزارساله بشر، هیچ کتابی اندازه «اولیس» با «سانسور» گره نخورده است. سانسور کلمه مغضوبشده فرانسوی است، و آنطور که تاریخ فرانسه نشان میدهد مردم و روشنفکران، همیشه درحالِ مبارزه با آن بودهاند تا این سه کلمه اصیل را سنگِ بنای تاریخ بگذارند: آزادی، برابری، برادری. از همین زاویه است که «اولیسِ» جیمز…
جورج لوکاچ در یکی از مقالات درخشانش با عنوان «فرانتس کافکا یا توماس مان؟»، ادبیات قرن بیستم را آوردگاهی مینامد که در آن قهرمانان ضدرئالیسم مدرن با قهرمان آثار رئالیستی در حال جنگاند
بهرام صادقی متعلق به نسل پس از کودتای 28 مرداد است. نسلی که هراس و نگرانی را در همان نوجوانی خود به جان خرید تا شاهد جهانی پر از دروغ، دورویی و بیرحمی باشد. صادقی که با شاعری و نوشتن شعر آغاز کرد در ادامه، این داستانهایش بود که نام او را بر سر زبانها…
قرن گذشته بود. روزی که به پاریس رسیدم، از یک کتابفروشی در محله لاتَن، به نام لذت خواندن1 نسخهای از «مادام بواری» خریدم. تقریبا تمام شب را تا سپیدهدم به خواندن آن مشغول شدم. نویسندهای را که میخواستم باشم پیدا کردم و به لطف فلوبر، شروع به آموختن تمام اسرار هنر رمان کردم.
در یک روز شنبه خنک و روشن اواخر ماه اکتر سال 1983 احتمال وقوع جنگ هستهای میان دو ابرقدرت جهان، یکچهارم میلیون نفر آدم را به خیابانهای مرکز لندن کشاند. در میان آنها نویسنده جوانی بهنام کازوئو ایشیگورو هم که بهتازگی اولین رمان خود را منتشر کرده بود حضور داشت.
مارگریت دوراس در هشتادودو سالگی درگذشت و در کنار سارتر، سیمون دوبووار و ریمون آرون در گورستان مونپارناس به خاک سپرده شد؛ تنها مرگ میتوانست آنها را در کنار هم قرار دهد.
برای هر کتابخوانی در چهارگوشه ایران، محمود دولتآبادی با رمانهایش شناخته میشود که در پیوندی ناگسستنی با آثار کلاسیک فارسی بهویژه تاریخ بیهقی و شاهنامه فردوسی است
زندهیاد ایرج پزشکزاد سالها پیش حکایتِ «خودکشی ژنرال» را نوشته بود که قرار بود این متن در «مجموعه حکایتهای رستم صولتان» منتشر شود، اما این حکایت از انتشار جا ماند و پس از سه دهه، بخشهایی از آن برای نخستینبار در روزنامه سازندگی (25 دی 1400) منتشر شد و اکنون متن کامل آن بدون سانسور…
نویسنده کمنظیر و طنزپرداز یگانه، ایرج پزشکزاد در 94 سالگی درحالیکه تقریبا بینایی و تحرک خود را به دلیل درد زانو، از دست داده بود و از ریهاش در حدود 29 درصدی بیشتر کارایی نداشت، و در همان حال که در همین وضع کرونا را شکست داده و از آن جَسته بود، شمعِ وجودش خاموش…
ایرج پزشکزاد هم رفت، در روزهایی که ما باید آدمهایی را از دست بدهیم که بدیلی برای آنها نیست. رفتنِ پزشکزاد آنهم در غربت غمانگیزتر است. اما میراث ماندگار او جایِ خالیِ حضورِ جسمانیاش را جبران خواهد کرد
کامو داستان زنی را تعریف میکند که عجیب و گوشهگیر بود و از دیدار و گفتوگو با آشنایان خودداری میکرد؛ اما با ارواح روابطی دوستانه داشت و در مناقشات آنها شرکت میکرد
ادبیات روسیه تا همین چند سال پیش برای خواننده فارسیزبان خلاصه میشد در آثار کلاسیک، که تقریبا بیشترشان مربوط به قرن نوزدهم و اوایل و اواسط قرن بیستم بود: گوکول، پوشکین، داستایفسکی، تالستوی، چخوف، پاسترناک، تورگنیف، بابِل، ماندلشتام، آخماتوا، بولگاکف، گورکی، پلاتونوف، سولژنتسین، و ناباکوف. البته نویسندههای دیگری هم بودند که در ایران اقبال چندانی…
آنچه میخوانید بخش كوتاهی است از كتابی با عنوان «كافكا، خلاصه و مفید» از والتر سیكلر كه توسط محمود حدادی به فارسی ترجمه شده و در آیندهای نزدیك در نشر مهراندیش منتشر میشود.